Net als ballet

Net als ballet heeft het hardlopen een laag competitie gehalte. Als je geen Keniaan bent (en dat ben ik niet) loop je niet hard tegen anderen maar tegen jezelf. Je wilt je eigen prestatie verbeteren, voor jezelf niet voor iemand anders. Toch ontkom ik, waarschijnlijk net als balletdansers, er niet aan om mezelf te vergelijken met anderen. Vandaag laat ik met mijn 1:27:26 op de 15 kilometer 494 mensen achter me, maar liefst 2006 mensen gaan me echter voor! 2006 mensen die sneller zijn, die vast meer dan 50 kilometer per week trainen en die een marathon ruim onder de 4 uur kunnen uitrennen en soms nog ouder zijn dan ik ook!
Ik kan mezelf ook vergelijken met al die mensen die vandaag niet in beweging zijn gekomen, met mensen die niet sporten, dat zijn er vast meer dan 494!

Vanochtend rijd ik in één keer naar de start van de Fortis bruggenloop. Daar staan 2 collega's van me al helemaal ready to go op me te wachten. Als ik 10 km per uur ga rennen zou ik met hun kunnen meekomen en ik besluit om inderdaad achter deze 2 collega's aan te rennen. Voor het eerst ren ik een loop niet in mijn eentje. Ik kan ze redelijk bijhouden en merk dat ik sneller ga dan 'normaal'. Mieke had beloofd dat ze in ieder geval bij de finish zou staan maar bij het 10 kilometer punt hoor ik HUP ANKE en staat ze me gewoon aan te moedigen! Blijft leuk! Dan dus na ruim 87 minuten de finish en ook dat voelt toch weer goed. Rest van de middag in Rotterdam doorgebracht en nu weer thuis. Volgende loop zal na mijn vakantie (Australië) zijn. Ik neem mijn hardloopspullen wel mee dus wie weet ren ik nog wel even down under, in dat geval zeker een update!

Electrolytenpads

Zoals beloofd een verhaaltje over mijn electrolytenpads. Deze pads heb ik op een stand op de expo gekocht. De drie dagen voor de marathon in New York was er een expo waar ik mijn startnummer kon ophalen. Dit liep allemaal op z'n amerikaans gesmeerd! Naast die startnummers waren er allemaal hardloopstands, van startnummerbandjes tot runningsocks, tot Lance Armstrong met zijn boek, tot massage apparaten, tot soja melk, tot aanmoedigingsbellen en ja wel tot de electrolyenpads.


Een man stond daar uit te leggen waarom je eigenlijk niet zonder deze pads kunt hardlopen, haha!
In sportdrankjes zitten de nodige electrolyten omdat je tijdens het sporten niet alleen vocht verliest. Door om de zoveel tijd de sportdrankjes te drinken vul je dat tekort aan electrolyten weer aan. Voordat die electrolyten echter weer in je bloed zijn opgenomen moet het nog een hele weg afleggen en dat is nou net het voordeel van die strips/pads. Je stopt om de 3 mijl zo'n pad in je wang en via je wangslijmvlies worden de electrolyten direct in je bloedbaan opgenomen en heb je dus geen schommelingen in je bloedspiegel. Fantastisch toch?
Nou weet ik ook wel dat ik gevoelig ben voor verkooppraatjes, maar ik geloof wel in dit principe. Dus kocht ik deze strips en heb ik trouw de strips in mijn wangzak gestopt om de drie mijl. Naast de echte werking en de placebo werking hadden de pads ook nog eens de functie van gedachtenverzetter. Tijdens de marathon loop je van de ene mijl naar de andere, nog één mile en dan mag ik weer zo'n strip in mijn wang stoppen, daarna weer een koolhydratenboost in de vorm van gel, water en dan weer zo'n strip en ach zo kom je de 26 mijl wel door!

Zaterdag de bruggenloop in Rotterdam. Startnummer is binnen en mijn voet/enkel doet minder pijn, ik heb veel op de crosstrainer getraind. De steunzolen moeten nog komen, Ronald bedankt voor de tip, ik zal naar Hilversum afreizen en de groeten doen!

De insertie van de musculus Tibialis Posterior

Wat is een hardloopweblog zonder een echte blessure? Niets! Dus om er bij te horen ;) heb ik ook een echte blessure. Ongeveer 2 weken doet de binnenkant van mijn linker enkel zeer. Hij is ook dikker dan de binnenkant van mijn rechter enkel. Vooral na het even niet gebruiken van mijn enkel duurt het even voordat de pijn weg trekt. Het gekke is dat ik wel kan hardlopen, dan voel ik de enkel wel maar de pijn komt dan pas na het hardlopen. Ik twijfel of ik er mee naar mijn huisarts moet. Die zegt hoogst waarschijnlijk: het is iets met je enkelbanden en je moet rust houden. En aangezien ik dat ook zelf kan bedenken ga ik maar niet. Dan heb ik nachtdienst met een anesthesiemedewerker die hiervoor zijn eigen praktijk voor podotherapie had. Voorzichtig vraag ik aan hem wat het zou kunnen zijn en gelukkig vindt hij het geen probleem om even naar mijn voeten te kijken. Als hij geïnteresseerd mijn voeten zit te bestuderen zeg ik nog dat het wel meevalt en dat het niet héél erg veel pijn doet maar dan drukt hij venijnig op wat plekken waar ik toch niet anders op kan reageren dan met een gil JA DAT DOET WEL PIJN!!!
Dan komt de diagnose, overbelasting van de aanhechting van de musculus tibialis posterior. Het is de pees die hard moet werken omdat ik met mijn enkels naar binnenklap. Toevallig heb ik mijn hardloopschoenen bij me en ook die bekijkt hij nauwkeurig. Ik moet nieuwe schoenen maar eigenlijk vindt hij dat ik zooltjes moet hebben, met voldoende demping, een lichte hak en een suppinatie stand.
Zo'n gratis advies is mooi meegenomen, nu moet ik nog in actie komen. Voorlopig maar even op de crosstrainer en dan op zoek naar een zooltjesmaker hier in Amsterdam (oh ja én mijn verzekering bellen om te vragen of ze dit vergoeden)!

Fortis Bruggenloop in ...

... Rotterdam.
24 februari, dan is het weer hoogtijd voor een loop. Het is maar 15 km maar met 7 bruggen lijkt me dat toch nog best een uitdaging (voor iemand die door de bruggen NY nog knap lastig vond).