ENDORFINES deel II

Schrijf ik in mei dit jaar nog dat ik de euforie en geluksgevoel van het hardlopen niet ervaar, zou ik daar nu toch graag even op terug willen komen.
Moet mezelf nog steeds overhalen om te gaan hardlopen, dat is niet veranderd en gaat hoogstwaarschijnlijk ook niet meer veranderen. Maar dat geluksgevoel; als ik terug kijk op het afgelopen jaar ben ik wel gelukkiger geweest dan ooit! Niet alleen door de marathon van New York (met daarbij het weerzien van de hele familie), door het kopen van mijn huis of door mijn promotie-onderzoek maar juist ook door onbenulligheden:
Om een paar voorbeelden te noemen, ik kan nu heel gelukkig worden van Tinkelbell die in mijn kerstboom hangt en van het feit dat ik in mijn ladekast één la heb vol met spelletjes.
Ik weet het, slaat nergens op dus dat geluksgevoel moet toch ergens vandaan komen. Ik gooi het dan toch maar op het hardlopen en mijn aangemaakte endorfines, YESSSS!

Volgende week

Deze week staat er op de laatste bladzijde van de Vriendin:

Volgende week in Vriendin:



Ik vind het nu al een giller, vanaf maandag in de winkel!

Tony

Tony verhuurt appartementen in Queens, New York.
Tony draagt bijna altijd een petje, ziet er sportief uit, beetje hispaanse achtergrond denk ik en vooral heel hartelijk.
Wij ontmoetten hem in november omdat wij één van zijn appartementen huurden. "If there's anything you need guys, let me know." En dan weer heel Amerikaans uitspreken, dan heb je Tony (bij gebrek aan een foto van hem).
Tony kwam de dag na de marathon informeren of alles naar wens was en vroeg aan mij hoe de marathon gegaan was. Ik vertelde dat ik het fantastisch had gevonden maar dat ik helaas wel last van mijn knie had gekregen en moest toegeven dat ik misschien toch te weinig hellingen had geoefend.
Een vracht van tips, do's en don'ts maar vooral de you shoulds kwam toen over mij heen:

You shouldn't be discouraged! You should do more squads. Do you know squads? You know what you should do? You should take some stairs with a waited vest. Do you guys have stadions? With the stairs? Or high schools? You also should do the step thing in the gym. And you definitely should do the rpm-class! Just exercise the muscles around your knee.....If you do all that, you'll be fine!

Ik vond deze preek erg grappig en ergens ook wel weer inspirerend. Tony was ooit personal trainer geweest en als ik geld had en hij in amsterdam had gewoond dán had hij zo mijn personal trainer mogen worden! RPM is spinnen, heel hard fietsen op muziek, heb het één keer gedaan en vond het verschrikkelijk! 3 dagen krom gelopen van de spierpijn. Moet daar dus wel echt veel moed voor verzamelen.

Vandaag weer hardgelopen naar mijn auto en onderweg een trap genomen. Het was dan wel geen stadion trap en ik had geen zwaar vest aan maar heb de betreffende trap wel 10 keer genomen. De uitdaging zat vooral in de uitputting, ik was helemaal buiten adem maar heb hopelijk ook nog een beetje mijn spieren kunnen trainen.

Dan tot slot, mijn inschrijving voor de marathon van Berlijn is een feit. Ga dit keer dus niet met een organisatie en bedenk me eigenlijk nu hoe ik dan van slaaplocatie naar start moet komen, hmmm, ga ik over nadenken.

En het hardlopen is weer begonnen

Als iemand je fiets jat dan weet je pas hoe fijn die twee wieler eigenlijk is. Al meerdere keren heb ik weer op die fantastische loop benen van me moeten terugvallen. Ik loop naar mijn auto iedere ochtend (15 min lopen) en 's avonds weer terug, ik loop naar en van het concertgebouw als ik kaartjes moet ophalen (Wibi Soerjadi, 2e kerstdag!) en ik loop 's avonds naar huis als ik in de kroeg heb gehangen... (dat klinkt echt kansloos, haha). Toch moet er ook gewoon weer een structurele training komen, dus gisteren besloten om vandaag van mijn werk naar huis te rennen. Dat betekent met de tram en metro 's ochtends heen, dat betekent weer 10 minuten eerder van huis en dat betekent weer sowieso een iets chagrijnigere anke. Na 30 minuten in de kou in mijn hardloopoutfit bij de tram te staan wachten toch maar even informeren aan conducteur van tram 3 waar tram 12 blijft. Die komt niet, wisselstoring. Stom! Dus met lijn 3 overstappen en vervolgens veel te laat op station Amstel, zie daar bij het betreden van het perron mijn metro staan, ik wring mezelf nog net tussen de deuren en verwacht eigenlijk dat die dan nog even opengaan, alleen dat doen ze niet! Na heel wat gewring sta ik in de metro alleen mijn rechter voet steekt nog uit de metro en de medereizigers beginnen aan de deuren en aan mijn voet te trekken en toen godzijdank mijn voet ook aan boord en natuurlijk het bijbehorende rode hoofd. En dat allemaal om straks 13 km te kunnen gaan hardlopen!

And the winner is....

.....BERLIJN!



Inschrijven kan nog niet op de website van de marathon van Berlijn maar dat zal ik zeker in de gaten blijven houden. Was al wel weer te laat voor de eerst volgende halve marathon maar kan weer mee liften met het OK personeel van het AMC, dus Egmond, ik kom er (weer) aan!
13 januari 2008
Iedereen, maar dan ook iedereen is bij deze uitgenodigd om mee te gaan naar Berlijn, danwel lopend dan wel aanmoedigend. ;)
28 september 2008

Op weg naar .........

Een volgend doel waar ik dan weer voor kan gaan trainen en over kan gaan schrijven. Al ongeveer een half jaar hangt de Ropa-run in de lucht. De grootste estafette loop van de wereld van PArijs naar ROtterdam, het heeft eigenlijk niet zoveel zin om hier veel over uit te weiden want .... hij gaat niet door. Dat wil zeggen niet voor ons van de Anesthesie en de Intensive Care. Het bedrag wat we als team moeten inleggen is teveel voor het AMC. Jammer want het leek me een geweldige ervaring en een mooie stok om gewoon verder te trainen. Nu heb ik dus een nieuwe stok nodig. Ik heb de volgende opties:

1. marathon van Rotterdam (is al in april, mij iets te snel!)
2. marathon van Amsterdam (lekker dicht bij huis, vlak, kost me geen vakantiedagen)
3. marathon van San Francisco (nienke, fanatieke aanmoediger in New York, verhuist waarschijnlijk naar SF en op deze manier kan ik mooi een bezoek aan haar en een marathon combineren. Nadeel: nog veel meer heuvels dan in New York!!)
4. marathon van Berlijn (niet al te ver weg en één van de World Marathon Majors samen met New York, London, Boston en Chicago)
5. marathon van Sydney (zelfde verhaal als San Francisco alleen volgens mij is mijn zus met haar familie in september 2008 in nederland, misschien 2009?)

U mag meestemmen en eventueel andere opties aandragen want ik weet het niet! Ooit wil ik heel graag nog een keer die van New York lopen, denk namelijk niet dat er één kan tippen aan New York maar wil graag ook een keer een betere tijd neerzetten.
Ga straks maar weer eens naar de sportschool om een begin te maken. Een begin van een nieuw project, where ever that will be!




In de betekenis 'uitvoerig spreken' wordt uitweiden met een korte ei gespeld. Daarnaast komt in de betekenis 'wijder worden, wijder maken' het minder gebruikelijk werkwoord uitwijden voor.
Toelichting: Over de etymologie en spelling van uitweiden is heel wat te doen geweest. Uitweiden betekent oorspronkelijk 'afgrazen', 'uit de wei gaan om wijd en zijd voedsel te zoeken' en vandaar 'afdwalen'. Door de associatie met wijd (wijdlopig) is de betekenis 'uitvoerig spreken (door van het eigenlijke onderwerp af te dwalen)' in gebruik gekomen. Daarnaast komt het werkwoord ook overgankelijk voor in de betekenis 'de ingewanden van een aangeschoten dier verwijderen'.

Van het ene hoogepunt naar het andere

Ben nog niet toe aan een definitief slot van deze weblog, zit me te beraden op een volgend doel, er zijn wat opties en dat ik laat u zeker weten.
Sinds mijn terugkomst hebben een aantal dingen behoorlijk tegen gezeten. Velen hebben het al gehoord want ik zeur maar al te graag aan de telefoon;
Mijn kies was gebroken, moest getrokken worden, tandarts faalde hierin en uiteindelijk heeft de kaakchirurg het klusje geklaard. Heb nog niet kunnen hardlopen met die wond in mijn mond maar ik begin daar wel steeds meer naar uit te kijken!
Tweede tegenslag: vallen op straat (moest lopen omdat mijn fiets gejat was)! Gewoon met mijn snufferd op de grond én met mijn hand, die lag helemaal open maar nog erger was dat mijn nieuwe in New York gekochte horloge helemaal bekrast was; niet meer te polijsten of te maken.
Had natuurlijk de hele New York ervaring om op te teren en dat sleept me dan door de kiespijn heen.
Maar gelukkig maak ik ook weer nieuwe leuke dingen mee, eigenlijk als een vervolg van het vorige.
Direct na mijn terugkomst word ik geinterviewd voor het blad Vriendin.
Vier vrouwen met een hoogtepunt in 2007 komen in het laatste nummer van 2007 aanbod. Die van mij is natuurlijk het kopen van mijn eerste huis, haha, grapje nee New York en de hereniging met mijn hele familie natuurlijk. De fotoshoot vindt plaats op het dak van de Bijenkorf en de make-up wordt gedaan door het metamorfose-team van Vriendin. Wauw, wat een aandacht, geweldig! Vier potentiële outfits voor de fotoshoot sleep ik mee, uiteindelijk kiest de styliste mijn meest saaie
outfit, hmmm. Mijn make-up is in de kleur van die saaie outfit. Dan mijn haar, ik had mijn 'expectations' wat te hoog. Drie a vier kneed bewegingen zijn slechts nodig, nog hier en daar een spray haarlak en klaar al weer?! Dan loop ik achter de fotograaf op mijn hoge hakken door de Bijenkorf. Misschien verbeeld ik het me maar volgens mij kijken mensen naar me! Dan op het dak moet ik op een randje cq richeltje gaan staan, eerst op mijn hurken, ik vind het doodeng maar kan alleen maar denken niet miepen, gewoon doen, ik val heus niet, de visagiste vind het ook eng val alstjeblieft deze kant op als je valt.. Nee lekker, dat stelt gerust! Dan roept de fotograaf Lieverd, kijk 'ns mijn kant op, niet zo bang kijken, je moet trots kijken schat! Volgens mij heeft de fotograaf één foto waar die tevreden over is, nou ja er hoeft uiteindelijk ook maar één in het blad te komen.
De adrenaline stroomt door mijn lichaam als ik de Bijenkorf uitloop, wat een ervaring!
Dan vandaag nog een lichtpuntje, mijn waarde collega Hestia was in New York en heeft mijn horloge gevonden in de winkel waar ik hem ook gekocht had. Ik heb weer één krasvrij exemplaar!
Vrouwe Fortuna is mij weer gunstig gezind, zou mijn leraar Latijn gezegd hebben!

De details

Zoals beloofd nog een 'staartje' met iets meer informatie over de marathon. Heb de foto's nog niet op mijn laptop staan dus het moet even met 'geleende' foto's.
Het is de avond voor de marathon. Ik ben best zenuwachtig, ben zoals de laatste dagen aan het einde van de dag dood op. Ik ga op tijd naar mijn hotel en eet daar in het restaurant een pasta. Penne met kip en broccoli, best lekker maar ik zit er een beetje in te prikken, heb geen trek en dat terwijl dit mijn laatste kans is om koolhydraten te stapelen. Dan lig ik belachelijk vroeg in bed, zo rond half negen. Mijn hele outfit, van ondergoed tot electrolytenpads die ik me op het valreepje heb laten aansmeren. Op advies van familie toch nog even de wake-up service van het hotel ingeschakeld. Ik wil graag om 4.30 wakker gemaakt worden. Vannacht gaat hier in Amerika de klok een uur terug dus dat scheelt gelukkig. Zonder problemen val ik in slaap en word ik ook zonder problemen gewekt door de telefoon, alleen om 3.30! Heb ik het dan toch verkeerd gedaan met die klok? Televisie aan, nee het is toch echt 3.30, dan zal het hotel het wel verkeerd hebben gedaan. Maar op zo'n grote dag is het natuurlijk onmogelijk om weer lekker door te slapen, dus er dan uiteindelijk uit, douchen en in mijn officiële marathon outfit. Tevreden kijk in de spiegel. Ik ben er echt klaar voor! Ontbijt met alle hardlopers van het hotel en dan in de touringcar naar de start (om 5.45!). Ik zit naast een man die ook voor het eerst de marathon gaat lopen. Iedereen is beetje gespannen maar uiteindelijk best gezellig. Als we de bus uitgaan op Staten Island staan er mensen ons heel enthousiast te verwelkomen. "Welcome guys, have a great day, enjoy your race!" Goh dat is aardig en dan zie ik wat er op het kaartje staat die om hun nek hangt:

Nou snap ik hoe ze aan 20.000 vrijwilligers komen!
Wat is jouw taak bij de marathon? Nou, ik mag de mensen uit de bus begroeten..
En dan loop ik samen met Joost, iemand die ook in het blauwe vak start, naar 'onze' kleur. Daar staan karren met koffie, sportdrank, water, bagels, energy bars. Echt aan alles is gedacht. We moeten ongeveer 3 uur wachten, ben wel 5 keer naar de toilet gegaan! Dan gaan we eindelijk bij ons startvak staan. Het zonnetje schijnt en aan de zijkanten ontstaan bergen met kleding. Ook ik gooi de fleece van Ruth en het shirt van Bas op die hoop. Dan sta ik weer naast iemand anders, ene Hans. Het barst hier van de nederlanders. Hij loopt hem voor de tweede keer als ik het goed herinner. Hans is grappig en ik ontspan gelukkig weer wat. In wandeltempo gaan we richting de Verrazano-bridge en dan mogen eindelijk al rennend over de startlijn gaan. De brug is fantastisch, wat een uitzicht en wat een mensen op die brug! De helling heb ik niet eens in de gaten, dit is geweldig, daar ren ik dan, in New York de marathon! Zodra de brug achter ons ligt gaan we de bewoonde wereld in, Brooklyn. "Welcome to brooklyn" roepen de mensen langs de kant en al snel hoor ik voor de eerste keer: "You go Anky!" Wauw, het werkt! Ik ga expres langs de kant rennen zodat ik vaak wordt aangemoedigd. Het houdt niet op. "You're looking great!" "Great job!" "Come on Anky!" En elke keer roep ik braaf, "thanks!" terug. Brooklyn is groot en het duurt héél lang voordat we eindelijk in de volgende wijk zijn. Ik vraag zelfs onderweg een paar keer aan mensen langs de kant: "Is this stíll Brooklyn?" "Yes honey, it is!" Het meest bizarre is als ik door de jodenwijk kom. Het wordt opeens stil, er staan wel mensen langs de kant maar niemand zegt wat. Geen aanmoedigingen. De vrouwen hebben allemaal dezelfde pruiken op en de mannen kijken strak de andere kant op.

Het is nog best een grote wijk maar dan komen we weer tussen de andere amerikanen en begint het aanmoedigen weer. Eindelijk de brug naar Queens, veel latino's en af en toe zeg ik dan ook "Gracias!" in plaats van thanks. En dan dus zoals al in het eerdere verslag gemeld die knie. Ik raak echt in paniek. Die tijd maakt me nu niets meer uit, als ik maar kan finishen. En op de brug die ons naar Manhattan moet brengen kom ik die vrolijke Hans tegen. Hij vraagt hoe het gaat en ik begin uiteraard meteen over die knie. Hij weet me weer gerust te stellen. "Joh, doe rustig aan, je kunt nog lachen en praten en dat kunnen nog maar weinig mensen zeggen!" Dat is ook zo, ik ben bijna bij mijn familie en vrienden en dan kan ik er wel weer tegenaan. Ik kijk al een aantal blocks naar ze uit, ze zouden bij de 62e straat staan en dan zie ik ze: uitbundig staan ze te zwaaien en zie ik ineens ook wat voor een ontzettend mooi spandoek er voor me gemaakt is. Dat ik moet janken is gewoon onvermijdelijk, ik ga weer verder en de pijnstillers die ik van jolmer heb gekregen beginnen volgens mij te werken. Yes! Het gaat weer. Laat ik even Bas bellen om mijn supporters enigzins gerust te stellen. Dan het tweede punt waar ze staan. Dit was écht het hoogte punt, het gaat goed en ben vrolijk en dat zijn mijn supporters ook. Ik krijg nog weer wat pijnstillers en een banaan van Nienke en wil eigenlijk graag weer verder rennen. Dan begint mijn vader met het scanderen van mijn naam: "Anke go, go, go, go!" De rest valt bij, zelfs de New Yorkers erom heen doen mee. Dit is echt één groot aanmoedigings blok dat ik al rennend nog best een tijdje hoor. GEWELDIG, krijg nog kippevel als ik daar aan denk. Jolmer en Bas hebben nog een stuk mee gerend. Dan het park, kan niet zeggen dat ik veel gezien heb van het wonderschone Central Park, ben nu echt kapot, niet van die knie maar gewoon op. De laatste kilometers zijn echt heel zwaar en moet helaas toegeven dat ik ook stukken heb moeten wandelen. Maar dan nog een halve kilometer, dat kan ik heus nog wel rennen en dan ren ik dus na 5 uur en 7 minuten over de finish lijn. Echt raar, het zit erop en ik mag nu wandelen. Ik krijg zo'n folie om warm te blijven en dat is wel nodig want ik heb het koud en ik ben misselijk. Heel misselijk. De mensen met rode shirts en een wit kruis erop geven me een zakje zout. Ik wil helemaal geen zout, ze zeggen dat dat goed is voor de misselijkheid. Ik heb erg veel gedronken de laatste paar kilometer, eigenlijk te veel en dan... ja smakelijk is het niet komt al dat water eruit. Het lucht gigantisch op en wandel ik verder naar mijn familie. Wat een gelukkig weerzien. Ze hebben een hele mooie medaille laten maken een wapen met daarin hardloopschoenen, stethoscoop, sleutel (tot succes) en AK en achterop de tekst:
Kwestie van doen
Wij zijn trots op je!
Pappa en mamma
Ruth Bas en Suze
Christel Jolmer Laura en Jaap
Iedereen staat daar met hun camera's en ik voel me een ware sportheld. Van laura krijg ik hele mooie zelfgemaakte bloemen die nu in mijn vensterbankt staan te prijken. Dan zoals afgesproken ga ik met mijn moeder terug naar mijn hotel. In de metro zegt de man met de trommel: "Ladies and Gentlemen, we've got a marathonrunner on board, give it up for her!" Wat zijn die amerikanen toch enthousiast, bevalt me wel! Dan mag ik in mijn hotel in bad en pakt mijn moeder al mijn spullen in, wat een luxe! Met de bus en metro terug naar ons appartement waar mijn vader zijn beroemde macaroni heeft gemaakt. Ik neem zelfs een glaasje wijn, heerlijk! Grappig is dat mijn familie niet durft te zeggen dat ze moe zijn van de hele dag in de stad hangen en wachten en longen uit hun lijf schreeuwen. Ik snap het heel goed, ik ben ook moe, voel mijn benen, knie doet al helemaal niet zeer meer. Dé dag is voorbij, 4 november 2007 wordt 5 november en het nagenieten kan gaan beginnen!

Mooiste cadeau ooit!

Het is me gelukt! Wat een belevenis! Ik denk werkelijk dat het allemaal niet met een pen/laptop te beschrijven is! Aan de andere kant kan ik ook wel uren typen om alles te vertellen.
Allereerst even een kort verslag van hoe 'de race' gegaan is.
Ik begin de marathon rustig zoals voorgenomen en het gaat echt lekker maar bij 13 mile krijg ik last van mijn linkerknie. Na het afdalen van een brug (waarschijnlijk verkeerde landingstechniek?)kan ik door die pijn/steken bijna niet meer rennen. Lichte paniek, ik had pas pijn verwacht na het 30 km punt en niet voor de helft van de marathon (immers ook nooit last van gehad bij mijn vorige lopen). Bij een medischepost krijg ik wat ijs erop en 2 paracetamol. Verder rennen, maar het blijft moeilijk, toen weer een brug, weer bij het afdalen veel pijn maar ik ben bijna bij het 16 mile punt en daar staat mijn familie (ouders, zussen, zwagers, nichtjes, neefje en Nienke en Jan)!. Ik heb kilometers lang naar dit punt toegeleefd en ben heel emotioneel als ik ze dan zie staan.

Ik kan niet anders dan strompelend, hinkelend weer verder rennen en ik baal ervan dat mijn aanmoedigingsteam me zo ziet verder gaan (blijkt ook niet heel leuk voor ze geweest te zijn), maar dan wordt de weg weer plat en beginnen de pijnstillers te werken. In totaal moet ik drie keer een medische post bezoeken, word gemasseerd. Naast die pijn zie ik het nog wel zitten, ben nog niet verzuurd en kan echt nog wel genieten en lachen. Na deze behandelingen kan ik weer normaal rennen en voel ik me stukken beter. De tweede keer dat ik mijn supporters zie is dus ook minder emotioneel. Ik mag dan bijna het Central Park in ik ben er bijna!

De laatste paar kilometer zijn wel zwaar maar dat is meer zwaar van vermoeidheid. Je wordt hier letterlijk over de finish geschreeuwd! De NY'ers zijn ge-wel-dig!
Dan de finish, heel onwerkelijk. Ik krijg de medaille, geef hem even een kusje en dat ziet een vrijwilliger, die dan zegt: You did it girl! Great job, congratulations!
Bij de z van 'zo dat heb ik maar mooi even gedaan' staan mijn supporters:


Nou heel kort is het verslag dus niet geworden, ik kom graag nog een keer terug om andere details van deze marathon te vertellen.
Oh, ik vergeet helemaal mijn tijd: 5.07.59....
Tijd-technisch gezien dus wel ruimte voor verbetering. Geniet-technisch gezien kan ik me niet voorstellen dat het beter kan!
Zonder mijn eigen supporters weet ik niet of ik het gered had trouwens.

Friendshiprun

Daar ben ik dan, even met een update.
Donderdagavond kom ik laat aan op JFK, hier is het nog maar half tien maar feitelijk is het (voor mijn gevoel dan) natuurlijk ergens in de ochtend. Ik moet zelf een transfer naar mijn hotel regelen en samen met de meest luidruchtige passagiers deel ik een shuttle bus en kom dan heel laat in het hotel aan. Ik val dan ook als een blok in slaap.
Volgende dag vertrek ik aan de vroege kant naar Times SQ om daar mijn familie te ontmoeten. Ik ben echter veel te vroeg en besluit alvast naar de EXPO hal te gaan waar alleen maar sport stands staan. Een walhalla!
Dan om ongeveer 11 uur kan ik eindelijk mijn familie in de armen vallen!

Rustig even koffie drinken en dan wederom naar de expohal om dan nu mijn startnummer op te halen en mijn vader, jolmer, bas en christel in te schrijven voor de friendshiprun.

Zaterdag
Vroeg mijn bed weer uit, klaar voor de friendshiprun, deze loop is vooral bedoeld voor alle supporters en ook mijn supporters hebben meegerend!


Tot zo ver, nu is het nog maar één nachtje slapen, morgen om deze tijd heb ik het achter de rug, dat is een heel raar idee!

Mijn spullen zijn gepakt

Daar zit ik dan; op de bank te wachten totdat ik mag gaan. Ik moet drie uur van te voren op schiphol zijn dus dat is om 15uur. Ben natuurlijk ruim optijd. Ik probeer net nog even mijn tas dicht te doen, rits kapot. Snel alles overgepakt in een wat kleinere trolly, ben bang dat sommige outfits gekreukeld aan gaan komen...

Uiteraard zitten al mijn hardloopspullen in mijn handbagage want die mogen absoluut niet kwijtraken.
Nog even denk ik terug aan alle trainingen van het afgelopen jaar:
Mijn eerste halve marathon in Dokkum,
de hel van dokkum, de tegenovergestelde succesvolle/zonnige en gezellige halve marathon in Hoorn, maar ook aan het feit dat het me toch niet gelukt is om onder de 2 uur een halve marathon te lopen maar het liefst denk ik nog wel aan de '30 van Almere'.
Als je er 30 kan, kan je er ook 42... laat je niet gek maken.... als je lekker aan het lopen bent, ben je eigenlijk te hard aan het lopen .... 4.15 ok?....pijn is voor even, opgeven voor altijd...

Nogmaals dank voor al het meeleven! Het volgende bericht zal vanuit The Big Apple komen!

VAKANTIE! / 32884

Ik heb vakantie! Hoef niet meer te werken, vandaag laatste dag. Daar waar een tijdje geleden de marathon ongeveer één keer per dag passeerde, gaat er nu überhaupt geen gesprek voorbij zonder dat het over de marathon gaat. Van allerlei kanten (bekend en onbekend) wensen mensen me succes (dank Nicolette, Eveline en Niels, Evelijn, Philip, Manon (tuurlijk weet ik dat je van de poli bent, haha), Pieter, Lisette)!
De weersvoorspellingen lijken gunstiger te worden. Ook weather.com is van 'showers' afgestapt en heeft het nu over 'clouds'. Aangezien ik voor de start een paar uur moet wachten en nog maar moet zien hoe koud/warm het dan is heb ik bij de ambulance wat isolatiedekens gebietst.

Mijn startnummer is inmiddels bekend, 32884. Ik moet het stoffelijke/papieren (?) nummer nog in New York ophalen maar dit is 'm. Heb gehoord dat het tijdens de race mogelijk is op om de officiële site van de NYCM met dit startnummer mij als stipje te volgen. Ik kan dat voor als nog niet vinden en weet dus niet zeker of het klopt. Zou wel leuk zijn!

'showers?'

Volgens www.zoover.nl is er in New York 20% kans op een bui op 4 november echter volgens www.weather.com 60% kans op 'showers'.... ik weet niet eens hoe het loopt als het regent! Als het regent dan ga ik of niet lopen of ik ga naar de sportschool.

Verkouden

Alsof de duvel ermee speelt, verkouden!
Donderdagochtend, om 6.30 zit ik op de fiets, veel te koud natuurlijk en te donker! Ik voel een keelpijn opkomen en besluit om de volgende dag vrij te vragen en die kreeg ik gelukkig. Dus vrijdag heel rustig aangedaan. Mijn laatste inkopen gedaan bij Run2day. Van het geld van fam. van Dijk, bijna een jaar geleden gekregen voor mijn afstuderen en netjes bewaard (!) heb ik een iPod/nike armband gekocht. Nu is mijn outfit compleet. Running socks, running ondergoed, running hemd, runningbroek, running haarband, van top tot teen helemaal running!

Veel geslapen en voel me nog steeds een beetje lamlending maar elk nadeel heeft zo z'n voordeel. Beter nu verkouden dan straks, dus ben over 7 dagen heus wel fit!

Mijn zus

De meerderheid die mijn weblog leest kent mij of mijn familie maar sommigen van u niet. Zoals u hierboven kan lezen heb ik deze marathon cadeau gekregen van mijn ouders en zussen. Ik heb twee zussen. Eén woont in Australië (christel) en de andere gelukkig nog in Nederland (ruth). Chris heeft ooit gezegd dat ze toch wel vaak lumineuze ideeën heeft (ik weet het nog goed, het was in Spanje aan de rand van het zwembad), we moesten toen best hard lachen om die uitspraak maar we moesten toen ook toegeven dat ze wel een beetje gelijk had. Het zijn niet alleen haar ideeën maar ook haar vasthoudendheid waardoor deze ideeën vaak succesvol worden uitgevoerd. Zo was ze ooit de drijfveer achter een aankoop van een huis in Friesland, stond ze samen met Ruth als verrassing op de stoep toen ik jarig was en voor mijn studie in het buitenland zat, nam ze me mee op een fantastische boottocht over de Chobe rivier in Botswana ach en zo kan ik nog wel even doorgaan. Laatste geweldige idee vind ik deze marathon die door de rest van mijn familie enthousiast werd ontvangen. Voor het eerst in mijn leven heb ik haar en haar gezin langer dan een jaar niet gezien. Straks in New York komen mijn ouders uit Spanje, Christel (met man en kinderen) uit Australië en ik vlieg samen met Ruth (en haar man en kind) en zijn we weer helemaal compleet, met z'n allen. Dat maakt deze reis nog specialer!

laatste keer dat we 'compleet' waren

oeps

Haha, altijd eerst even het hele boekje lezen, ik ben geen "athlete", dat wist ik natuurlijk ook wel, stom!!
Pacemakerteams, Led by experienced marathoners, the teams are open to runners at all three start colors looking to achieve any of the foolowing goal finish times: 3:15, 3:30, 3:40, 3:50, 4:00, 4:15, 4:30, 4:45, 5:00 and 5:30. Participation is free and early registration is recommended to receive free ING DIRECT Pace Team back bibs and pace bands.
Misschien moet ik dus zelf dan maar een pacemaker worden ;)
Back bib is trouwens een rug slabbetje, wat een leuk woord!

Pacemakers

Ja, spierpijn! Ga het nu even rustig aan doen en straks de sauna in!
Vandaag kreeg ik dan (eindelijk) alle papieren binnen. Met onder andere THE ING NEW YORK CITY MARATHON OFFICIAL HANDBOOK! Wauw, hierin staat dat die mannetjes met ballonnetjes PACEMAKERS heten:
Pacemakers, runners used to set a specific pace for the athletes, wil not be employed this year. The elimination of pacemekers encourage more head-to-head racing and down-to-the-wire finishes.
Dus geen kwelgeesten in New York!

2:00:18

Voor de titel van dit stukje twijfelde ik tussen mijn eindtijd of 'kwelgeest met ballonnetje', dat wordt later hopelijk wel duidelijk.
Dan nog even voordat ik begin met mijn verslag van de halve marathon van Amsterdam van vandaag, Bas en Mirte, bedankt voor jullie positieve kijk op mijn hardloopprestaties, heb veel geslapen maar helaas jullie voorspelde tijd niet gehaald. Daarnaast nog bedankt voor de tips die ik via jou Mirte van Philip heb gekregen! Echt waardevol!
Ok, dan het verslag van vandaag:
Veel geslapen dus, wel 11 uur! En dan toch weer even over mijn eindtijd. Ik weet ik begin in herhaling te vallen maar wilde deze voorlopige laatste halve marathon heel graag onder de 2 uur lopen. Ik had me bedacht dat het wel echt pittig zou worden maar dat wordt New York straks ook. Het is dus meer een psychische test dan een fysieke, kan ik als het zwaar wordt gewoon vol blijven houden of haak ik (weer) af en daal ik af naar een langzamer tempo?
Ik begin met een lekker tempo, dan krijg ik een irritant balonnetje in mijn gezicht en heb een beetje laat door dat dit hét mannetje is met hét ballonnetje, niet toevallig natuurlijk het mannetje van 2:00. (er lopen tijdens grote loopevenementen mannetjes met ballonetjes die voor een bepaalde eindtijd rennen).
"Relax," denk ik, "ik blijf gewoon achter hem lopen, wat er ook gebeurd". Het mannetje stopt echter niet bij de water-verzorg posten, ronduit lullig! Na de eerste twee verzorgposten lukt het me om weer flink te versnellen om zo weer achter het ballonnetje te komen. Maar na de derde lukt het me niet. Ik kan nog wel het ballonnetje zien maar hij is ver weg. Ik heb het moeilijk maar het is leuk om de weg zo goed te kennen, ik kijk reikhalsend uit naar het vondelpark, en daar staat ze weer, mijn goede vriendin Gaby met Willemijn, geweldig. Dat geeft echt weer een beetje energie. Volgende punt waar ik naar smacht is een verzorg post, en als ik vijf meter voor die post stop met rennen hoor ik: Nee niet stoppen, door rennen! Gaby weer! En dat geeft weer nog meer energie. Ik bedenk me op eens dat ik die twee uur nog wel kan halen. Nog vijf minuten en nog één kilometer te gaan, pfff. Ik versnel en dan bij de laatste minuut sprint ik zo wat. De finish in het Olympisch Stadion is fantastisch, 'we are the champions' klinkt in het stadion, ik heb alleen weinig tijd om er van te genieten, ik hoor via mijn iPod dat ik nog 10 seconden heb om binnen de 2 uur te finishen.... en zoals u aan de titel kunt zien, het is me WEER niet gelukt. Ben wel blij hoor met deze tijd, maar had heel graag onder die 2 uur gezeten.
Voor New York ga ik me niet blind staren op die 4.15 (of op het mannetje met het ballonnetje met 4.15 erop). Het is zeker mijn doel maar genieten is belangrijker!

ING Amsterdam (halve) marathon

Morgen is er dan voor mij de laatste echte test/training voor new york. Daarna moet ik het rustig aan gaan doen. De halve marathon voor Amsterdam, voor het eerst een route die ik ken, ik zal morgen precies weten waar ik loop en hoe ver ik nog moet.
Ik start om 14.00 van stadionweg, via churchilllaan, over de utrechtse brug (zo vaak over gelopen het afgelopen jaar) dan via het saaie industrieterrein 'overamstel' door Watergraafsmeer, Oost, over de zeeburgerdijk, mauritskade op, stadhouderskade, door het vondelpark (ook bekend-ren-terrein), amstelveense weg en dan de finish op het stadionplein. Ik ben er klaar voor. Vorige week hoorde ik dat Kiplagat voordat ze haar halve marathon in Berlijn met een wereldrecord afsloot maar liefst 15 uur had geslapen?! Dus die tip heb ik de afgelopen week ter harte genomen. Ik heb veel geslapen, heel veel. We zullen zien wat dat voor een effect heeft op mijn tijd morgen, ik doe dit keer geen voorspellingen, zijn toch nog nooit uitgekomen. Mocht u een gokje willen wagen, be my guest!

Spanning

Spanning-stress-angst, noem het wat je wil maar ik kan u meedelen dat het in ieder geval aan het toenemen is. Zo'n onrustig gevoel in mijn onderbuik, ik vind het allemaal behoorlijk spannend. Maanden geleden had ik een patient en ik weet eigenlijk niet of ik dit al op de weblog verteld heb maar hij was van zijn scooter gevallen, brak zijn been terwijl hij aan het trainen was voor de marathon van New York. Hij had geboekt via dezelfde organisatie als ik en hij baalde (zo ontzettend terecht) als een stier!
Die spanning die ik nu voel heeft ook te maken met dit soort ongevallen. Een ongeluk zit in een klein hoekje en als ik mijn portiek-trap afloop, denk ik: als ik maar niet uitglij of als ik een steek in mijn achillespees voel als ik maar geen peesschede ontsteking ga krijgen. Vanavond zit ik bij de tandarts (voor de 5e keer in een paar weken!) en mijn tong glijdt achter de afzuiger weg, zo de boor in! Nou overdrijf ik een beetje maar er zit een snee in mijn mondbodem, verdoven en hechtingen moesten er toen bij komen. Voor de zekerheid schrijft de tandarts een recept uit voor het geval ik koorts krijg. En het enige wat ik kan denken is nee, geen koorts, dat kan nu echt niet!. Mijn reactie was achteraf wat extreem en samen met ruth besloot ik nu op te houden over 'wat als... ', straks roep ik het nog op mezelf af. Dus bij deze, plechtig en zwart op heel licht blauw:
Er gaat niets gebeuren, ik ga gewoon naar NY en daar een fantastische tijd hebben.
(beetje in de trant van 'the Secret' bedenk ik me nu)

Hengelooooooo

Een weekendje op mijn nichtje (Suze) passen. Ik rijd in de stralende zon zaterdag naar Hengelo en daar zit mijn nichtje op de grond met een GEWELDIG shirt aan.
New York 2007
anke's marathon


((Ik hoop hier snel een foto van te kunnen plaatsen (het is alleen mij niet gelukt om duidelijk op de foto te krijgen).))
In het najaarszonnetje (was het niet geweldig?) loop ik naar Albert Heijn. Dé Albert Heijn waar ik 4 jaar lang gewerkt heb, u merkt het wel, de wandeltocht met Suze in de buggy werd een sentimental journey, langs mijn middelbare school, basis school en een deel van de route waar mijn hardloop carriere in 1998 begon. Toen besloot ik te gaan hardlopen, geen abonnement bij een sportschool, het enige wat je nodig hebt zijn sportschoenen. Mijn moeder wierp zich op als 'personal trainer', als ik om 22uur 's avonds haar werkkamer binnen kwam lopen met de mededeling dat ik die dag geen zin had dan was het antwoord: "onzin!, ga je maar omkleden dan haal ik de fiets uit de garage" ja, ze fietste dan soms wel een uur naast me, zij praatte dan en ik liep. Toen had ik die stok echt nodig, nu soms ook nog wel maar moet ik het gewoon zelf doen. En zo mijmer ik wat door Hengelo heen, nogal sentimenteel en dat terwijl ik nog zó jong ben!

Deze week in deze week ....

.... de afgelopen week, oh nee want de week is nog niet afgelopen. Zoals hieronder al vermeld, de laatste week van hard trainen. Dinsdag en vandaag rennend naar huis, inmiddels een route die ik kan dromen. Nu naar mijn nieuwe huis is het volgens Google Earth 11.89 km.
Ik zat vanavond nogmaals naar de officiële website van marathon te kijken. Heb een 'store' ondekt, de artikelen die op de site staan zijn de dag na de marathon ook nog te koop in Central Park. Kan ik mijn geld weer lekker aan uitgeven. Het leukste artikel vond ik:

Voor mijn nieuwe neefje of nichtje, is ie niet ge-wel-dig?!

www.nycmarathon.org:

You’ve got four weeks to go. Almost all the money’s in the bank. Only one week of hard training left, and then you can start to taper…but what’s this twinge in your knee? You felt it yesterday, just a slight discomfort toward the end of your final 20-miler. It’s worse today, though—and two days from now you’ve got that last serious tempo run on your schedule.

Oh jee, oh jee, mag ik nog maar één week hard trainen? Dan klopt het natuurlijk niet dat ik juist nu in deze week zomaar een avond op de bank zit in plaats van in de sportschool? Soms slaat in één keer de stress toe en dan heb ik er weer ontzettend veel zin in. Ik had al eerder verteld dat de marathon elke dag wel op een of andere manier ter sprake komt en nu ik nog maar een paar weken te gaan heb is dat wel meer dan één keer. En dat nog naast al die keren dat hij gewoon in mijn gedachten is! Ik vraag me wel eens af of ik straks tijdens het lopen wel genoeg kan genieten. Als ik op vakantie ben denk ik wel eens: "ik moet nú genieten want straks ben ik weer thuis en is het voorbij". Het kan natuurlijk niet zo zijn dat ik alleen maar bezig met mijn tempo/ het drinken/ de wc/etc etc en dan vergeet te genieten! Maar sinds het lezen van 'kracht van het nu' weet ik dat ik eigenlijk altijd van het nú zou moeten genieten, ook nu op de bank, want ik zit nou eenmaal nog niet in New York...

Rariteiten tijdens het trainen

Dat is vreemd? Ik kan mijn lettertype niet veranderen en ook de grootte van de letters niet. Dan maar zo.
Ik voelde me deze week fantastisch, nog steeds zelf ook trots op mijn prestatie, geen spierpijn en een dosis vertrouwen waar ik zeker tot aan NY het mee kan doen.
Maar de trainingen zijn weer begonnen en nou maakte ik twee rare dingen mee toen ik na een nachtdienst waarin ik 3 uur had geslapen weer van het AMC naar huis rende. Ik vond mezelf zoals u misschien merkt een bikkel en ik vond ook dat ik na 7 km wel de tram mocht pakken (12 km iets te veel van het goede).
Maar goed ik ren langs het Mercure hotel en daar staat me toch een menigte! Eerst kom ik allemaal opgetutte meisjes tegen, allemaal ongeveer het zelfde type dan steeds meer mensen en uiteindelijk zie ik de camera's en de Idols vlaggen en realiseer ik me dat er weer een auditie is. Ik ren nog vlak achter iemand langs die geïnterviewd wordt dus wie weet straks ook nog even mijn 'two seconds of fame'.
Daarna sta ik bij de tram te wachten en ik heb mijn lange (oké glimmende) broek aan en een t-shirt met lange mouwen met daar overheen nog een polo-shirt aan. Komt er een man naar me toe om te zeggen dat ik er zo half bloot best goed uit zie, ieieieieieieieieieieieieieuw! Nou vraag ik je? Ik had alleen mijn handen en gezicht niet bedekt, ik deed snel mijn iPod weer in mijn oren en keek strak de andere kant op. Dit alles was om 10.30 's ochtends en er stonden heel veel mensen bij de tram maar toch best naar. Ach ja, onze Heer heeft rare kostgangers.....zeker in Amsterdam.
Volgende loop op de planning is de halve marathon van Amsterdam de 21e.

Foto's en filmpjes

Met dank aan Jerry en Nicolette:

2:59:35

I DID IT!!!!

Vandaag liep ik 30 kilometer, 30.000 meter, 3.000.000 cm etc etc.

Heb de man met de hamer niet gezien of gevoeld, mijn knieën doen niet zeer, mijn voeten ook niet, mijn benen voelen alleen wat zwaar maar laat ik weer zoals gebruikelijk bij het begin beginnen:

Ik heb wat moeite met uit mijn bed komen, als het me uiteindelijk gelukt is stap ik snel onder de douche en rijd ik richting Almere, Almere Buiten wel te verstaan. Er staan geen bordjes, er hangen geen vlaggetjes maar gelukkig zie ik een hardloopster op een fiets en rijd haar maar achter aan. In de sporthal kan ik mijn startnummer ophalen (793) en nou verbaast het me dat er vóór een loop al mensen stinken naar zweet. Dat is toch gek? Angstzweet zou kunnen maar als je schone kleren aan hebt en je gewassen hebt dan stinkt ook angstzweet niet! Maar goed, ik ben niet heel erg optijd dus ga snel naar de wc en ga bij de start staan. Daar zie ik tenminste één bekende, Jeroen Latijnhouwers. In zijn Editie.nl vertelde hij dat ook hij aan het trainen is voor New York. Dit keer heb ik geen petje opgedaan maar wel dus ANKE op mijn borst prijken, zo mogelijk een nog stommer idee dan dat petje van vorige week. Niemand heeft zijn naam op zijn shirt maar toch heb ik stille hoop dat ik flink aangemoedigd zal worden. Een saai startschotje klinkt, en rennen maar. Het is ongelofelijk hoe erg je je moet inhouden als je maar 10 km/uur wil lopen. Volgens mijn iPod ren ik steeds te hard. Maar het lukt me dan uiteindelijk wel om dit tempo te behouden. Om de vijf km is er een verzorgingspost en dan bij 9 km zie ik een collega arts-assistent anesthesie op zijn motor aan de kant staan. Hij rijdt gezellig een stukje naast me en zo kom ik al snel op één derde, deze afstand nog 2 keer...

Aan de kant van de weg staat trouwens he-le-maal niemand, ok er staan aardige vrijwilligers de weg te wijzen, maar ook zij hebben het concept van mijn naam op mijn shirt niet begrepen. Bij de doorkomst op 15 km (voor velen om mij heen de finish) roept de man met de speaker, "zet hem op Anke!" Ach en daar doe je het dan toch voor.

Wat opmerkelijke feitjes van tijdens de loop:

• ik haal in totaal 4 keer dezelfde man in, en 3 keer heb ik niet door dat hij dus mij ook ingehaald heeft, heel apart!


• Jeroen Latijnhouwers heeft mij nog steeds niet ingehaald, dat had ik namelijk heus wel gezien.

Dan ren ik maar door en ren ik maar door. Gaby staat 3 km voor de finish op een bruggetje, kon niet beter want ook al gaat het nog steeds goed ik begin mijn benen te voelen, ze worden wat zwaarder. En of dit nu fysiek is of psychisch, geen idee maar ik heb het moeilijk. En dan staat daar een vriendin je keihard aan te moedigen (daar konden de inwoners van almere nog wat van leren!) kon niet beter, ze rent nog een stuk met me mee en dan ben ik er bijna, voor de finish lukt het me nog om te versnellen en dan bij de finish staan daar Jerry en Nicolette, geweldig! Ik ben helemaal gelukkig met deze prestatie, al met al voel ik me goed, kan ik nog lachen en zie ik de nabije toekomst rooskleurig! Met een bos bloemen van het aanmoedigingsteam uit Almere sta ik echt even na te genieten. Het strakke schema is me gelukt, Jeroen finisht ruim 3 minuten na me, doet me stiekem ook goed.

Samenvattend; geslaagde test, weinig publiek aan de kant, fantastisch persoonlijk aanmoedingsteam, lelijke medaille en tijdens de loop niet naar de wc geweest.

Punten voor de komende trainingen: helling! Zo'n vlakke polder is natuurlijk niet een goede oefening voor de bruggen van NY, dus de duinen in!

PS hopelijk volgen er nog wat foto's

Geld uitgegeven

Wist u dat.....

Je borsten komen tijdens het hardlopen 4,2 centimeter van je lichaam af. Ze bewegen tijdens het hardlopen horizontaal en verticaal in de vorm van een acht.

Een acht????

Heb een filmpje gevonden hiervan ... klik hier (skip intro, kies een cup en dan als impact 'running', je moet er wat voor doen, voor zo'n achtje...)

Deze constante beweging veroorzaakt het uitrekken van de banden van Cooper (de brede, vezelzachte banden die het borstweefsel bedekken en ondersteunen) nooit van gehoord zei de breedbek kikker en als dat eenmaal gebeurd is, is dat niet terug te draaien. DUS IK KRIJG HANGBORSTEN VAN HARDLOPEN?????

Een onderzoek in het Journal of Science and Medicine in Sport concludeerde dat meer dan 50 procent van de vrouwen tijdens het sporten in meer of mindere mate last heeft van hun borsten. De onderzoekers vergeleken hoeveel pijn de vrouwen voelden als ze sporten in een gewone beha, een bovenstukje, een sportbeha of helemaal niets. Hieruit bleek dat de sportbeha de pijn en de bewegingen flink verminderd.

Kijk dan is het natuurlijk niet een overbodige luxe om geld uit te geven aan een goede sport bh. Heb ooit niet moeilijk gedaan over een foto in bikini maar mijn bh laat ik toch liever door Anna Kournikova showen:

Verder was de verkoopster een ervaren marathonloopster die mij de nodige adviezen kon geven en nu blijkt dat ik ook een hardloopslip nodig heb. Niet dat ik van hardlopen hangbillen krijg maar ja, het blijkt gewoon lekker te zitten en dat is straks voor 42 km best belangrijk. Het merk Falke is duur, ziet er wel mooi uit en al is het geen Marlies Dekker, ik ben er heel gelukkig mee.

Verder wordt het nu ook tijd dat ik aan de powergels ga. Straks in Almere voor 't eerst. Ik wilde eigenlijk al een beetje oefenen tijdens de damloop maar helaas was in heel Amsterdam de powergels uitverkocht. Nu bijna een week later nog steeds moeilijk te krijgen, bij de derde winkel alleen nog de vanille smaak, hmmm we zullen zien hoe deze powerboost bevalt.

Dan als laatste, ik heb uit een oud t-shirt wat stof geknipt en met een stift duidelijk mijn naam erop gezet. Ik ga eens kijken of de mensen in almere straks mijn naam scanderen, nu nog Anke straks in NY Anky! Ik laat het u weten.

Almere, here I come!

Leuk zo'n filmpje, kunt u zien hoe mijn loop door het immer pittoreske Almere zal verlopen. Het is een rondje van 15 km die ik dan twee keer moet afleggen.


Mochten er mensen zijn die me willen aanmoedigen (niets moet natuurlijk) dan heb ik ook nog een plattegrondje van de route:

Dit rondje dus nogmaals 2x. Om 11.00 start ik en ben van plan om er 3 uur over te doen. Langzaam tempo (6 min/km=10 km/uur) en dan hopelijk in een hele strakke lijn dit tempo vasthouden. 14 uur bij de finish! Ik ben heel benieuwd hoe het zal gaan, ik zie dit toch een beetje als dé test!

Dam tot Dam deel II

Het is 6 jaar geleden, vlak na de ramp in New York, dat ik de van dam tot dam liep. Ik zag toen verschillende mensen met een Amerikaanse vlag. Vandaag loop ik hem voor de tweede keer. Mijn eerste loop die ik voor de tweede keer doe. Helaas zijn de uitslagen van 2001 niet meer te vinden op uitslagen.nl maar volgens mij zat ik ruim boven de 1u36min (6 min per km). Toen was het voor mij een hele opgave, vandaag echter zie ik deze loop meer als een training, 16 kilometertjes, dat moet me onwijs gemakkelijk afgaan. Bij het opstaan vanochtend verbaas ik me over het weer, ik had mijn lange broek en shirt met lange mouwen al klaar liggen. Het zonnetje schijnt ik zie geen wolken en het voelt op mijn balkonnetje best warm aan. Dan toch maar korte broek maar met shirt met lange mouwen want die laatste staat gewoon heel stoer en professioneel, maar dan uiteindelijk toch maar shirt zonder mouwen, maar wel een petje op want ook die staat gewoon verdomd goed.

En dan kom ik bij de Prins Hendrikkade en zie ik héél af en toe een petje en ik bedenk me dat het een stom idee was om een petje op te doen, zo kan ik natuurlijk de warmte niet kwijt en krijg ik koppijn en kan ik geen goede tijd neerzetten. Snel ren ik naar de Etos op het Centraal Station, ik koop een haarband met als gevolg dat ik er natuurlijk een stuk minder cool uitzie. Vlak na de start staat Gaby (clubgenoot) aan de kant om me aan te moedigen en kan ik mooi mijn petje aan haar geven. Goed, allemaal in orde, heb ik me dus zo maar wel gek laten maken, niks alleen maar een training, ik ga voor een goede tijd. Eigenlijk hoop ik op een tijd onder de 1u30min, het hiervoor vereiste tempo (zo rond de 5min30 per km) is me met de laatste halve marathon niet gelukt maar moet op zo'n korte afstand toch lukken!

En ja hoor, alsof ik niets leer van de vorige keren, te snel begonnen, ik moet wederom afzakken na een lager tempo (5min45 per km). Dan op ongeveer 11 km moet ik naar de wc, al een tijdje maar nu best nodig. Ik zie een EHBO caravan en vraag of ik naar de toilet mag. Dat mag. Weet je hoe een caravan toilet werkt? vraagt de EHBO dame vriendelijk hier zet je de klep open, dit knopje is voor het spoelen, hier is het fonteintje en hier en handdoekje voor het afdrogen .... ik maak geen grapje, DAAR GAAT MIJN TIJD, het is zo'n kleine wc dat ik met het omhoog hijsen van mijn broek me aan de voor-, achter- en beide zijkanten van het hokje stoot. Gaat het mevrouw?

Met frisse moed ren ik de laatste paar kilometer, volgens mij heb ik een tijd van rond 1u32min neer gezet, dus zonder die wc stop misschien wel onder de 1u30min???

Daan (vriend van maud, ook clubgenoot) heeft ook gelopen en maud en hij zijn nog in Zaandam zodat ik mooi kan meerijden, joehoe! Alleen door de autoloze zondag kunnen we niet de stad in en nemen we de tram op station Lelylaan en daar wordt een foto genomen van twee hardlopers!

Dam tot Dam

Na een reeks hele leuke en tijdrovende dingen (met jaarclub naar Spanje, examen, huiskopen, weekend met alle arts assistenten in de Ardennen, vloerleggen in nieuwe huis, radiatorombouw klussen in nieuwe huis, het verhuizen zelf...) weet ik ook wel dat het weer hoog tijd is voor een update. Maar laten we niet achterom kijken maar vooruit! (ahum)

Zondag as is het autoloze zondag in Amsterdam:

Zondag 23 september 2007 is een autovrije dag. Het gebied binnen de ring A10 wordt autovrij gebied. De RAI, station Amstel, industriegebied Over Amstel en stadsdeel Zeeburg en stadsdeel Noord (m.u.v. de Damloop) zijn gewoon bereikbaar. De stad blijft ook goed bereikbaar voor het OV, taxi's en nood- en hulpdiensten. De autovrije periode is van 9.00 uur tot 17.00 uur.

Is het niet geweldig? Kinderen kunnen weer voor één dag zorgeloos op hun rolschaatsen de stad door! Bejaarden met rollators hoeven zich ook niet meer druk te maken, moeten ze natuurlijk wel even oppassen voor die taxi's maar goed, het leek mij een uitstekende dag om weer eens 10 Engelse Mijl te gaan lopen, zo van Amterdam naar Zaandam. De oplettende lezer weet dat ik me hier veel te laat voor had aangemeld maar dat ik nog met het OK-team mag meedoen. Vandaag ligt er in mijn postvakje een startnummer, een pols/zweet/portemonnee van onze sponsor en zelfs een uitnodiging voor een hapje en een drankje in een tent ergens. Voor het eerst allemaal gratis. Deze 16 en nog wat km is natuurlijk eigenlijk slechts een voorbereiding op de grote 30 van Almere van volgende week.....

De hoognodige behoefte

JA hoor, ik heb weer stof om over te schrijven.
Namelijk een primeur in mijn prille hardloopcarrière;
Al aan het begin van de training van vandaag voel ik dat ik eigenlijk naar de wc moet, ik loop uiteraard stug door, maar de behoefte wordt met de stap dringender, ik hou het heus wel vol, ik ben bijna bij mijn fiets dan hoef ik vast niet meer zo nodig, bijna, bijna....
en dan beland ik 300 meter voor de 'finish' in de bosjes, ik hield het gewoon domweg niet meer. En wat een heerlijke opluchting....
Hoe moet ik dit gaan voorkomen in New York? Heb er trouwens bij de halve marathons geen last van gehad. Laten we hopen dat het bij één keer zal blijven.

Planning:
23 september: dam tot dam loop
30 september: voor het eerst 30 kilometer; de dertig van almere!

Writer's block

Het spyt my donders! Maar ik heb gewoon een tijd lang niet kunnen schrijven vanwege te weinig materiaal om over te schrijven en eigenlijk gewoon tijdgebrek.

Heb veel meegemaakt (huis gekocht, artikel gepubliceerd...) maar dat had allemaal weinig met hardlopen te maken. Heel soms schiet het hardlopen erbij in en dat kan natuurlijk absoluut niet de bedoeling zijn!

Vanavond had ik mijn hypotheekadviseur op bezoek maar had nog wel zin om bij wat vriendinnen langs te gaan en heb dat gecombineerd met hardlopen, in 11min26 van mijn huis naar Eerste Helmersstraat dat is 2.19 km en volgens mijn iPod is dat dan met een gemiddeld tempo van 5:12 (min/km), dus daar was ze weer, Paula, met haar congratulations, ik vrees dat ik haar nu een tijd niet meer zal horen...

Van de Eerste Helmersstraat naar café Bloemers (ceintuurbaan) om aan te sluiten bij wat collega's en dan om 23.45 over de Albert Cuyp terug naar huis. Niet een hele indrukwekkende training, in drieën gesplitst maar wel heel efficiënt.

Morgen maar weer gewoon 10 km aan één stuk!

Elke dag

Elke dag ben ik met die marathon bezig, zoals nu voel ik nog een beetje spierpijn van zaterdag en word ik er dus op die manier aan herinnerd. Mensen vragen hoe het gegaan is en ik vertel iedereen die het wil horen dat ik aan het trainen ben. Kortom dit onderwerp passeert heus wel elke dag.

Zo ook gisteren; ik had 'n patiënt op de ok, mag zijn naam natuurlijk niet noemen, dus meneer x. Meneer x is 65 jaar oud en moet van mij een ruggenprik krijgen, dit gaat gelukkig in één keer goed. Helaas helaas mag ik van degene die opereert niet met meneer praten omdat hij héél stil moet liggen en dus zelfs niet met zijn mond mag bewegen. Vlak voordat hij dus heel stil moet liggen vertelt hij me dat hij een marathon loper is/was. Zijn laatste marathon rende hij 3 jaar geleden, Rotterdam. Na de ingreep vraagt hij het één en ander over mijn voorbereidingen, hoelang ik nu over een halve marathon doe (ik trots 2.03.02!) en uiteraard vraag ik weer wat ik moet doen om de man met de hamer te vermijden. De pijn komt toch wel, je moet de wil hebben om het uit te rennen, je moet het wíllen. Dus weer een wijze raad erbij.
Ik leg meneer x op de uitslaapkamer, ik schud zijn hand en hij houdt mijn hand wat langer vast en kijkt me aan,
vier uur en vijftien minuten, ok?

Nu heb ik een opdracht van meneer x, zo'n patiënt die je echt niet snel vergeet,

4 uur 15

De lat ligt hoog! nog 96 dagen te gaan!

2:03:02!

Niet te warm, niet te koud. Geen wind tegen maar mee. Niet te weinig maar genoeg verzorgingsposten. Niet alleen maar met 4 aanmoedigers, niet de tijd die ik wilde maar wel bijna 4 minuten van mijn vorige tijd af!

Dit was de verkorte versie, ga verder als u de uitgebreide versie ook wilt lezen!

Vrijdag avond na een geslaagd fashion dagje, het is deze week namelijk Amsterdam International Fashion Week, gegeten met Ruth bij Loetje. Vorige keer ook een succes dus deze keer weer geen voedingsupplementen maar wat eiwitten, 23,8 gram per 100 gram heerlijke biefstuk. Daarna naar Friesland gereden om bij mijn ouders redelijk vroeg in bed te duiken. Bij mijn ouders is fam. van Dijk te gast, vandaar die 4 aanmoedigers!

8.34, het ontbijt staat klaar! Op een zaterdag?! Na dit ontbijt duik ik toch nog even een uurtje mijn bed in, ik geloof namelijk niet in opwarmen voor zo'n wedstrijd, gewoon lekker goed uitrusten. Dan onder de douche, outfit aan, flesjes vullen en in de auto maar. Omdat deze loop niet een rondje is maar een lijn hadden de organisatoren bedacht dat je je startnummer in Ulrum kan ophalen en dan met een bus naar de start moet in Lauwersoog. De weg naar Ulrum is nog een hele beproeving voor mijn vader want die moest zich overgeven aan de tomtom van Jan.. maar die doet het gelukkig prima dus komen we op tijd in Ulrum, nou ja op tijd, de bus was al vertrokken (meer dan een half uur voor de starttijd) en ik kan volgens de vrijwilligers niet meer meedoen. Lichte paniek, maar ik heb al betaald, ik zorg zelf wel dat ik in Lauwersoog kom, door het stof moet ik maar krijg uiteindelijk mijn startnummer en kom 20 minuten voor de starttijd in Lauwersoog aan. Om een betere tijd dan de vorige keer neer te zetten denk ik dat het goed is om in de buurt van deze jongens te blijven...-->

14.00 startschot van wederom een wedhouder, ik start mijn stopwatch-horloge en mijn iPod en heb het maar druk met het checken van de tijden ten opzichte van mijn schema. Dit schema had ik uitgeschreven en heb ik in mijn hand, na 5 kilometer laat ik het perongeluk los en waait het weg. K*t, wat nu? Dan maar uit mijn hoofd uitrekenen, 11'24 plus 5'42, wacht even weer opnieuw, ik ben nu bij de zevende km, het is nu 14.40 dus ik heb twee minuten ingelopen op mijn 6 minuten schema, dusss dan is mijn tempo.... kortom ik word leuk bezig gehouden, dan na het kilometerbordje 9 staat mijn aanmoedigingsteam.

De rest van mijn loop gaat nogmaals al rekenend aan me voorbij, even dacht ik dat ik veel te snel begonnen ben, ik moet het meisje in het zwart (zie foto) laten gaan en daar baal ik van. 3 km voor de finish kan ik haar echter met gemak inhalen, ze wandelt namelijk een stuk en ik kan gelukkig gewoon doorrennen. De laatste paar honderd meter blijven het moeilijkst maar al met al ging deze loop me goed af, was ik veel sneller bij de finish dan ik had verwacht en dat geeft zeker vertrouwen voor NY!

Dank ouders, dank Jan en Siny!

Daar ben ik weer!

Zoals mijn zus al zei, komkommertijd! Ben even verkouden geweest, had mijn hele hoofd vol zitten en dan is het lopen niet echt een pretje. Ook met wat hoestbuien rent het niet fijn, maar dat is nu voorbij - het weer is heerlijk- het vondelpark is om de hoek- en Lance Armstrong komt nog af en toe via mijn koptelefoon voorbij, afgewisseld met Paula Radcliffe. Moest heel eerlijk gezegd wel even wikipedia raadplegen over wie die Paula wel niet is. Blijkt wereldrecordhoudster op de marathon met 2.15.25! (wist u trouwens dat je wikipedia nooit voor de volle 100% kan vertrouwen? elke gek mag er iets op zetten en je mag ook van alles veranderen als je dat wil!) Aangemoedigd worden door de beste in mijn soort (haha) is wederom fantastisch. Verder op hardloopgebied niet zoveel te melden, thank god volgende week weer een halve! Ga trouwens ook meedoen met de damloop, inschrijving was al lang gesloten maar kan nog met een team van het AMC/OK-complex meerennen, fijn!

Tssss, mijn soort, dream on!