Kort bericht

Heel ongezellig in een restaurant waar we zitten te ontbijten ben ik aan het internetten, vandaar een kort bericht:

MEER DAN 600 KM GEFIETST!!

Vandaag naar gjirokaster, staat op Unesco werelderfgoedlijst. Gisteren 'oude troep' (zou m'n moeder zeggen) gezien in Butrint! Fascinerend!

Verder ben ik heel bruin maar heb ik helaas wel afdruk van m'n zonnebril in m'n gezicht!

Oké, tot volgende keer!

Het kan écht niet ver meer zijn

Lang getwijfeld over de titel van dit bericht op deze weblog aangezien er zoveel in aanmerking kwamen. Van durres fietsten we richting Fier. Ik wilde nog heel graag naar 'de inernationaal bekende lagunes waar pelikanen zouden zitten. We reden door een prachtig bos en vroegen bij ons lunchtentje in ons beste Albanees waar we de pelikanen konden vinden. We werden een zandweggetje ingestuurd waar we na een tijdje een soort van ranger tegen kwamen. We belandde in een hele verwarrende 'jo/po-situation'. De man sprak geen woord anders dan Albanees. Wij: "pelikanos?" hij: "po" en aangezien po ja betekent wilden wij vrolijk verde fietsen maar toen kregen we een "'jo" en dat betekent weer nee. Een paar minuten stonden we met z'n drieën te jo-po-en, een raadsel waar we nu die pelikanen konden bewonderen met als resultaat geen pelikaan gezien! En weer wat km-ers extra op de teller! De tocht was wel weer erg mooi maar eindigde in Fier. Een stad dievolgens de reisgidsen niet de moeite waard was maar we hadden er weer 112 km opzitten dus we wilden eten, douchen en slapen dat deden wein een hotel waar we 15€ voor een kamer betaalde. De volgende ochtend besloten we in Vlore te ontbijten, 25 km van Fier, wederom een lelijke stad maar na vlore begonnen de stranden steeds mooier te worden en besloten we uit te rusten om zo met frisse moed aan de llogora-pas te kunnen beginnen. We hebben zeker uitgerust en de mensen van dit hotelletje wilde wel onze was doen, frisser kon niet!

Toen was het maandag, ongeveer 25 km naar het hoogste punt van dé pas (1027 meter! Vanaf zeeniveau!) het begin ging goed, er ging veel water doorheen en ik was al snel moe en verzuurd maar ik probeerde vol te houden. Als de wegen erg stijl waren moest ik helaas lopen maar ook dat vond ik zwaar. Uitgeput kwamen we boven op de top aan. Heel veel restaurantjesen revierden dat we het gehaald hadden met een uitgebreide lunch van een uur, heerlijk! Alleen... foutje, we waren er nog helemaal niet, we moesten nog 3 km omhoog, het leek ook nog eens het stijlste stuk! Deze tegenslag kon ik gewoon niet aan! Als een kind heb ik zitten janken: "ik kan niet meer, ik wil niet meer, ik gooi mijn fiets wel in een vrachtwagen etc". Het echte hoogtepunt was heel hoog, beetje tehoig voor iemand met hoogtevrees en de weg naar beneden vond ik domweg doodeng! Niks geen kwestie van doen! Ik doe dit nooit meer! Toen tegenvaller nummer twee, eenmaal op zeeniveau was het de bedoeling dat we weer een klim van slechts 400 meter zouden maken... Ik probeerde het wel, echt, maar ik zat er doorheen en hield 7 km voor eindbestemming (himare) een pickuptruck aan (Amerikaans kenteken!) aan en ik mocht m'n fiets achterin gooien! Ik was blij, m'n vriend wilde me niet alleen met onbekende man laten gaan en ging dus mee. Ik was zielsgelukkig! Hij baalde dat hij de prestatie niet kon afmaken maar het ging echt niet meer! En nu zitten we in luxe resort te genieten van de zon en zee! Heb inmiddels één boek uit en hoe we hier wegkomen gaan we morgen bedenken (er zitten namelijk nogal wat bergen om ons heen).

Waar was ik?

Goed, Krujë was absoluut mooi en de hele klim zeker waard. De volgende dag stond Shkoder op het programma en daar voor moesten we een stuk terug, wel berg afwaarts, ik vond het dood eng! Het ging zo ontzettend hard en dan met al die haarspeldbochten, gewoon niks voor mij. Toen over de kleine wegen naar het noorden: geweldig! Tussen de weilanden en wijngaarden door fietsen is een feestje! Het zadel van m'n vriend wiebelde en na enig geklooi deed een schroefje het niet meer en wisten we eigenlijk niet hoe we verder moesten. Een Albanees stopte, haalde een emmertje met sleutels, schroeven en draaiers te voorschijn en na 40 minuten (!) zat het zadel weer vast en konden we weer verder. "shumi falemederit" (heel erg bedankt) Wat een leuk volk die Albanezen! Ze zijn echt vriendelijk en zwaaien de hele tijd naar ons. Laatste stukje naar shkoder was over een saaie tweebaans weg, even stug doortrappen maar toen zag ik toch wel 17 km voor shkoder het bord met "camping albania" van het Nederlandse echtpaar, nog 7 km (bleek volgens onze teller ruim 9 te zijn en dat is aan het einde van de dag een vervelende afwijking). Tja wat kan ik over shkoder en de camping zeggen? Nederlandse campings heb je in Giethoorn ook en voor shkoder hoef je niet naar het noorden... Lelijke stad, wel nog een heuvel beklommen (ik dit keer te voet) voor een vervallen kasteel (delen van 2000 jaar oud!!) met een mooi uitzicht. Twee nachten dus op de camping en daarna weer naar het zuiden.

Voor de reis naar durres hadden we bedacht binnendoorweggetjes te gaan nemen met als resultaat veel prachtige uitzichten, veel ezeltjes en veel zwaaiende mensen. We kwamen op een gegeven moment bij een lagune, heel mooi, geen toerist of Albanees te bekennen! Zo raar want er stonden allemaal huisjes op palen in het water wat restaurantjes bleken te zijn. We hebben er lekker gegeten en vonden dit vooral één van de geheimen van albanie. Tja en toen werd onze d-tour een stuk avontuurlijker. Nee we warenniet verdwaald, we wisten gewoon even niet waar we waren... Op een kompas reden we richting het zuiden, we gingen van asfalt naar stenen, naar zand, naar gras, op een gegeven moment reden we gewoon in een weiland! Het was heel mooi maar ook vermoeiend. We waren vies en moe en ik wilde eigenlijk het liefst naar een hotel dus we besloten door te bikkelen en zo reden we 120 km die dag en nu zitten we in een hotel in durres met zeezicht. We gaan nu de stad durres bekijken en hopelijk wat mooie foto's schieten ;)