Abdel en ik

Pauw en Witteman, eigenlijk veel te laat op tv voor iemand die om 6.15 d’r bed uit moet maar u weet inmiddels dat ik graag naar de tv kijk en vanavond was het weer raak! Een tijdje geleden verbaasde ik mij nog over the Iceman die daar aan tafel zat maar vanavond was Abdelkader Benali aan het woord omdat hij dit weekend de marathon van Rotterdam gaat lopen en ook een boek heeft geschreven De marathonloper. Dit boek móet ik hebben. Abdel vertelt dat hij tijdens het hardlopen hele gesprekken voert, dat hij boeken schrijft die nooit gepubliceerd zullen worden en een intens gevoel van liefde voor iemand kan voelen tijdens het hardlopen, training danwel de marathon zelf. Daarnaast moedigt hij zichzelf aan (“kom op Abdel, nog maar 41 km”) en tot slot visualiseert hij elke avond even de marathon door naar een versneld afgespeelde video van de route te kijken. Wat een feest van herkenning! Ik begrijp, collega-hardloper zijnde ;), Abdel namelijk he-le-maal! Daar waar ik the Iceman stiekem toch een beetje voor gek verklaar zit ik geheel op één lijn met Abdel. Toevallig heb ik een paar weken geleden zo’n versnelde route van de NYCM op Youtube gevonden en bekijk ik deze video regelmatig (nu dus nog elke avond), die gesprekken zijn tijdens mijn trainingen oneindig (soms ietwat vermoeiend) en ook ik ben niet beroerd om al na 5 minuten mezelf flink aan te moedigen (“nee Anke, je mag nu echt niet stoppen, anders kom je er noooooit!”). Allerlaatste punt, “Hardlopen doe je helemaal alleen, ook al start je met duizenden tegelijk, het blijft een gevecht tegen jezelf.”
Abdel, door jou weet ik dat ik een normale hardloper ben, dat mijn hersenspinsels erbij horen en dat het nou eenmaal een gevecht is die je soms kan verliezen, ik ben dus niet meer alleen!